يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور       كلبه احزان شود روزي گلستان غـــم مخـــور
     اي دل غمديده حالت به شود دل بد مكـــــن        وين سر شوريده باز آيد بسامان غــم مخــــور
      دور گردون گرد و روزي بر مراد ما نبود          دايما يكسان نباشد كار دوران غـــــم مخـــــور
       گــــــــر بهار عمر باشد باز بر تخت چــمن        چتر گل درسركشي اي مرغ خوشخوان غم مخور
       اي دل ارسيل فنا بنياد هستي بر كــــــــــند          چون ترا نوحست كشتي بان ز طوفان غم مخو
       هان مشو نوميد چون واقف نه از سر غيب         باشد اندر پرده  بازيهاي  پنهان غــــم مخــــور
        در بيابان گر ز شوق كعبه خواهي زد قدم            سرزنشها  گر كند خار مغيلان غــــم مخــــــــور
        گر چه منزل بس خطرناكست و مقصد بس بعيد      هيچ راهي نيست كورا نيست پايان غم مخــور
        حــــــال ما و فرقت ياران و آزار رقيـــــــــــب      جمله ميداند خداي حال گردان غــــــم مخــــور
        حــــــافظا در كنج فقر و خلوت شبهاي تـــــــار      تا بود وردت دعا و درس قرآن غـــم مخــــور
                                                       

 يادت هست از همان روزهاي اغازين كه وارد اين ديار غربت شدم تنها مونس من تو شدي و من هرروز و هر ثانيه مهمان خانه ي تو مي شدم . يادت هست با كوله باري از دلتنگي و تنهايي چه بي ريا و صادقانه اشكهايم را به لحظه هاي ديدار تو بخشيدم يادت هست آن روزها ظرفي پر از عشق را به من تعارف كردي و من چه حريصانه يكي از ان عشق هاي شيرين و ابدار را برداشتم .آخر ان قدر در سراب دنيا دويده بودم كه خسته و گرسنه ،روحم راهي ديدارت شده بود

 راستش را بخواهي اين ملكوت آبي،اين مهمان نوازي ات و دست ودل بازيت و از همه مهمتر رازدار بودنت مرا پاگير كرد. مي داني از بس به من لطف كرده اي پررو شده ام و از بس وقت و بي وقت درب خانه ي تو را زده ام و تمناي چيزي داشته ام خودم هم خجالت مي كشم. ديشب كه دوباره مهمانت بودم و از تو خواسته اي داشتم با خودم عهد بستم اين اخرين باري باشد كه اين درخت پاييزي از تو خواهشي دارد . ولي مي دانم نمي توانم .آخر اگر اين خواسته ها نباشد با چه بهانه اي باز به سراغ آبی زلال نگاهت بيايم.

اگر من اين مزاحم هميشگي بي مهري ديده بود شايد دل بسته نمي شد ولي چه كنم الان عاشقم و حتي اگر طوفاني از مصيبتها را به من ببخشي باز هم نمي توانم از تو دل بكنم .خودت هم مي داني كه مقصر من نيستم ،خودت مقصري چون عشق را به من بخشيدي . ولي اين را بدان كه تا اخرين لحظه اي كه رو به جاري شدنم به خاطر همه ي نعمت ها و لطف هايت سپاسگذارم.

 سپاسگذاري شرمگين.

                                                                       رنگارنگ

هزار بار ديگر هم از اين كوچه سر در بياورم

 باز نمي دانم كدام خاطره نشاني تو را چشمك مي زند

و مرا به سوي خانه اي كه سيبهای باغچه اش شعله مي كشند فرا مي خواند

تمام اين سالها چهره پوشانده بودي در پشت حرير انتظار

و خوشه هاي آرزو را دانه مي كردي تا در پياله ي مهتاب شراب كني

اكنون كه آمدم هيچ مگو و سراغ فصلي را از من مگير

بهار و بهانه ام اينجاست

                        ما در عصر احتمال به سر ميبريم در عصر شك و شايد

                           در عصر پيشبيني وضع هوا از هر طرف كه باد بيايد 

        در عصر قاطعيت ترديد عصر جديد عصري كه هيچ اصلي جز اصل    احتمال،

                 يقيني نيست اما من بي نام تو حتي يك لحظه احتمال ندارم

                                           چشمان تو عيناليقين من

                                        قطعيت نگاه تو دين من است

                                                 من از تو ناگزيرم

                                         من بي نام ناگزير تو ميميرم

تو کيستی که من اين گونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خيالت نمی برد خوابم.

تو چيستی، که من از موج هر تبسم تو

بسان قايق سرگشته روی گردابم!

تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپيد؟

تو را کدام خدا؟

تو از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه ،تو از کدام صدف؟

تو در کدام چمن ،همره کدام نسيم؟

تو از کدام سبو؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!

چه کرد با دل من آن نگاه شيرين، آه!

کدام نشآه دويده ست از تو در تن من؟

که ذره های وجودم تو را که می بينند،

به رقص می آيند،

سرود می خوانند!